David Bernstein is senior editor bij Chicago Magazine, het maandelijkse uitgaansblad van Chicago. Aanhetwoord ontmoette hem bij de Tribune Tower waarin Chicago Magazine is gevestigd. 

‘Zonder pitch heb je geen verhaal. Regelmatig krijg ik mensen aan de lijn die me laten weten ‘iets over het openbaar vervoer of iets over onze burgemeester te willen schrijven.’ Ik antwoord doorgaans met ‘Ja, en? What about it?’ Als je niet kort en bondig kunt uitleggen wat je precies wilt schrijven, heb je geen goed verhaal. Een strakke pitch, daarentegen, waarmee je je idee promoot, opent deuren. Zelfs als je weinig ervaring hebt, kan een goed idee je werk opleveren. Een krant of tijdschrift is niet geïnteresseerd in ervaring, maar in goede ideeën. Zorg er dus voor dat je idee overkomt.’

Lees verder »

In 2000 verkocht je je succesvolle computerbedrijf. En toen?
‘Toen heb ik een sabbatical genomen waarin ik een roman hoopte te schrijven. Dat was geen succes, maar ik had inmiddels ook contact met Real Business (blad en site voor Britse entrepreneurs). Ik ben gek op gadgets. Toen ik mijn bedrijf nog had, schreef ik ze in een open sollicitatie dat ik graag gratis gadget-recencies voor ze wilde schrijven. Dat vonden ze interessant en zo was het eerste contact gelegd. Nadat ik mijn bedrijf had verkocht, kreeg ik van de eindredacteur de kans om grotere verhalen te maken. Zo ben ik begonnen als freelance journalist.’ Lees verder »

Wat heeft u deze week gedaan?
‘Ik ben een roman aan het schrijven en ben daar vooral druk mee geweest. De roman gaat erover hoe je van het leven een feest kunt maken. En dat is alles wat ik erover wil verklappen. Verder ben ik onlangs druk geweest in Groningen waar ik voor het Noord Nederlands Toneel een journalistieke theatertalkshow verzorgde. En ik ben een paar weken geleden in Barcelona en Istanbul geweest. Ik heb daar o.a. aan mijn boek gewerkt en heb er cursussen gegeven aan buitenlandse journalisten.’

Lees verder »

Waarom koos je voor Textilia als stageplaats?
‘Als bijbaantje naast mijn studie journalistiek werkte ik in een kledingwinkel en mijn baas was geabonneerd op Textilia. Zo leerde ik het blad kennen. Ik was dus al bezig met mode en wilde graag stage lopen bij een modeblad. Maar uit stageverslagen van studenten die stage bij bijvoorbeeld Elle of Cosmopolitan hadden gelopen, maakte ik op dat ze daar niet echt veel vrijheid kregen. Iedereen wil immers bij die bladen werken, dus mag je achteraan aansluiten. Textilia is een vakblad en is veel minder populair. Dat kwam mij goed uit, ik kwam zo makkelijk binnen en kon meteen meedraaien. En omdat ik in een kledingzaak werkte, kwam ik met ideeën waar de redactie zelf niet aan dacht. Dat kon zowel over mode als over CAO-regelingen gaan.’
Lees verder »

In je dankwoord tijdens de uitreiking van de Aad Struijs Prijs gaf je aan het belangrijk te vinden om als hoofdredacteur ook te blijven schrijven. Waarom vind je dat belangrijk?
‘Omdat ik het goed vind om mijn hoofd te blijven breken over de manier waarop je een verhaal kunt vertellen. Tijdens het schrijven, maar ook daarvoor, kom je hobbels tegen. Wat wil ik precies vertellen? Hoe doe ik dat? Wat is belangrijk en wat kan weg? Door daar als hoofdredacteur mee bezig te blijven, kan ik beter meedenken met redacteuren. Daarbij vind ik het voor de uitstraling en toon van het blad ook goed wanneer de hoofdredacteur meeschrijft. Een hoofdredacteur heeft toch een beetje een voorbeeldfunctie.’
Lees verder »